Mostrar mensagens com a etiqueta cristo. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta cristo. Mostrar todas as mensagens

terça-feira, 25 de dezembro de 2012

Tradutor Acrescentador


A Origem da Comédia deseja a todos os seus leitores um feliz Natal.
Obrigado pela vossa fidelidade, que nos dá o ânimo para continuar.

ἐν μέσῳ δύο ζῴων γνωσϑήσῃ [...] ἐν τῷ παρεῖναι τὸν καιρὸν ἀναδειχϑήσῃ.
No meio de dois animais, serás conhecido; [...] quando for a hora, aparecerás.

Habacuc 3, 2
(esta parte do versículo, apropriadamente para este blogue de coisas clássicas,
é exclusiva da versão grega dos Setenta, não se encontrando no original)

domingo, 25 de dezembro de 2011

Seneca on Christ

Salvador Dalí (1950), La Maddona de Port Lligat (pormenor)

A Origem da Comédia deseja a todos os seus leitores um feliz Natal.
Obrigado pela vossa continuada presença, que justifica este blogue.

Miraris hominem ad deos ire? Deus ad homines venit. 

Admiras-te que um homem possa ascender à presença dos deuses? 
A divindade é que vem até junto dos homens.

Séneca, Cartas a Lucílio VIII.73.15-16 
Gulbenkian, Lisboa: 2009. (trad.: J. A. Segurado e Campos)

sábado, 25 de dezembro de 2010

Gente Famosa Nascida no Império Romano


A Origem da Comédia deseja um feliz Natal a todos os seus leitores.
Obrigado pela vossa fidelidade.

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος, καὶ ὁ λόγος ἦν πρὸς τὸν θεόν, καὶ θεὸς ἦν ὁ λόγος. οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν θεόν. πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν. ὃ γέγονεν ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. [...] Καὶ ὁ λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν.

No princípio existia o Verbo; o Verbo estava em Deus; e o Verbo era Deus. No princípio Ele estava em Deus. Por Ele é que tudo começou a existir; e sem Ele nada veio à existência. Nele é que estava a Vida de tudo o que veio a existir. E a Vida era a Luz dos Homens. [...] E o Verbo fez-se carne — e veio habitar connosco.

Jo 1, 1-4, 14 retirado da Nova Bíblia dos Capuchinhos.
Difusora Bíblica, Lisboa/Fátima: 1998. (trad.: Geraldo Oliveria Morujão).

imagem: Adoração dos Pastores, El Greco (1596-1600),
@ National Museum of Art of Romania, Bucharest.

terça-feira, 27 de julho de 2010

Leitores Atentos §5


Depois de Jesus ter atravessado, no barco, para a outra margem, reuniu-se uma grande multidão junto dele, que continuava à beira-mar. Chegou, então, um dos chefes da sinagoga, de nome Jairo, e, ao vê-lo, prostrou-se a seus pés e suplicou instantemente: «A minha filha está a morrer; vem impor-lhe as mãos para que se salve e viva.» Jesus partiu com ele, seguido por numerosa multidão, que o apertava. [...] Ainda Ele estava a falar, quando, da casa do chefe da sinagoga, vieram dizer: «A tua filha morreu; de que serve agora incomodares o Mestre?» Mas Jesus, que surpreendera as palavras proferidas, disse ao chefe da sinagoga: «Não tenhas receio; crê somente.» E não deixou que ninguém o acompanhasse, a não ser Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago. Ao chegar a casa do chefe da sinagoga, encontrou grande alvoroço e gente a chorar e a gritar. Entrando, disse-lhes: «Porquê todo este alarido e tantas lamentações? A menina não morreu, está a dormir.» Mas faziam troça dele. Jesus pôs fora aquela gente e, levando consigo apenas o pai, a mãe da menina e os que vinham com Ele, entrou onde ela jazia. Tomando-lhe a mão, disse: «Talitha qûm!», isto é, «Menina, sou Eu que te digo: levanta-te!» E logo a menina se ergueu e começou a andar, pois tinha doze anos. Todos ficaram assombrados. Recomendou-lhes vivamente que ninguém soubesse do sucedido e mandou dar de comer à menina.

Mc 5, 21-24, 35-43 retirado da Nova Bíblia dos Capuchinhos.
Difusora Bíblica, Lisboa/Fátima: 1998. (trad.: Américo Henriques)

[Καὶ διαπεράσαντος τοῦ Ἰησοῦ [ἐν τῷ πλοίῳ] πάλιν εἰς τὸ πέραν συνήχθη ὄχλος πολὺς ἐπ' αὐτόν, καὶ ἦν παρὰ τὴν θάλασσαν. καὶ ἔρχεται εἷς τῶν ἀρχισυναγώγων, ὀνόματι Ἰάϊρος, καὶ ἰδὼν αὐτὸν πίπτει πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ παρακαλεῖ αὐτὸν πολλὰ λέγων ὅτι Τὸ θυγάτριόν μου ἐσχάτως ἔχει, ἵνα ἐλθὼν ἐπιθῇς τὰς χεῖρας αὐτῇ ἵνα σωθῇ καὶ ζήσῃ. καὶ ἀπῆλθεν μετ' αὐτοῦ. Καὶ ἠκολούθει αὐτῷ ὄχλος πολύς, καὶ συνέθλιβον αὐτόν. [...] Ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχονται ἀπὸ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγοντες ὅτι Ἡ θυγάτηρ σου ἀπέθανεν: τί ἔτι σκύλλεις τὸν διδάσκαλον; ὁ δὲ Ἰησοῦς παρακούσας τὸν λόγον λαλούμενον λέγει τῷ ἀρχισυναγώγῳ, Μὴ φοβοῦ, μόνον πίστευε. καὶ οὐκ ἀφῆκεν οὐδένα μετ' αὐτοῦ συνακολουθῆσαι εἰ μὴ τὸν Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν Ἰακώβου. καὶ ἔρχονται εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἀρχισυναγώγου, καὶ θεωρεῖ θόρυβον καὶ κλαίοντας καὶ ἀλαλάζοντας πολλά, καὶ εἰσελθὼν λέγει αὐτοῖς, Τί θορυβεῖσθε καὶ κλαίετε; τὸ παιδίον οὐκ ἀπέθανεν ἀλλὰ καθεύδει. καὶ κατεγέλων αὐτοῦ. αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν πάντας παραλαμβάνει τὸν πατέρα τοῦ παιδίου καὶ τὴν μητέρα καὶ τοὺς μετ' αὐτοῦ, καὶ εἰσπορεύεται ὅπου ἦν τὸ παιδίον: καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς τοῦ παιδίου λέγει αὐτῇ, Ταλιθα κουμ, ὅ ἐστιν μεθερμηνευόμενον Τὸ κοράσιον, σοὶ λέγω, ἔγειρε. καὶ εὐθὺς ἀνέστη τὸ κοράσιον καὶ περιεπάτει, ἦν γὰρ ἐτῶν δώδεκα. καὶ ἐξέστησαν [εὐθὺς] ἐκστάσει μεγάλῃ. καὶ διεστείλατο αὐτοῖς πολλὰ ἵνα μηδεὶς γνοῖ τοῦτο, καὶ εἶπεν δοθῆναι αὐτῇ φαγεῖν.]

Apollonius performed another miracle. There was a girl who appeared to have died just at the time of her wedding. The betrothed followed the bier, with all the lamentations of an unconsummated marriage, and Rome mourned with him, since the girl belonged to a consular family. Meeting this scene of sorrow, Apollonius said, "Put the bier down, for I will end your crying over the girl". At the same time he asked her name, which made most people think he was going to declaim a speech of the kind delivered at funerals to raise lamentation. But Apollonius, after merely touching her and saying something secretly, woke the bride from her apparent death. The girl spoke, and went back to her father's house like Alcestis revived by Heracles. Her kinsmen wanted to give Apollonius a hundred and fifty thousand drachmas, but he said he gave it as an extra dowry for the girl. He may have seen a spark of life in her which the doctors had not noticed, since apparently the sky was drissling and steam was coming form her face, or he may have revived and restored her to life when it was extinguished, but the explanation of this has proved unfathomable, not just to me but to the bystanders.

Filóstrato, Apolónio de Tiana 4.45
Harvard University Press, Cambridge MA: 2005. (trad.: Christopher Jones).

[3'35'' — 3'48'' — 4'10'']